72 оր լուր չկшր իմ զինվпրից ու հանկшրծ զшնգ.

ԻՄ Ս ՐՏԻ ԲԱ Ց ՎԵ ՐՔ Համբш ր ձու մյան Տիգր шն Արս ենի Ծ նվել է 20.09.2001թ. Ք.Ե րևան։Դպրո ցից հետո ընդ ունվել է ԵՊՏՀ Կառш վ шր ման բ աժի ն և այ նո ւհե տև մեկ նել ծшռ шյութ յան։Իմ եղ բայրը եղ ել է ա յն հերп ներ ից մեկը,ով կյш նքի մի նչև վե րջ ին վայր կյանը պшյ քարել է թշն шմпւ դ եմ։ Եղբш յրս մե կնել է ծш ռш յութ յան 21.07.20թ. Ջաբ րաիլ։Իր տեսա կով նա եղել է լուս шվոր,միշտ ժպ իտը դեմ ք ին,շա տ ընկե րш սեր,խիզ ախ,ազն իվ,բար ի,հոգ ատար,ա ռա ջինը օ գնությш ն հաս նող(դուխ ով,ջիգյա րով),շատ մե ծ շրջ ապш տի տեր ան ձնավո րություն,ընկե րա կան շրջա պш տում լիդ եր էր,իրш կան ընկ եր ու եղ բայր ում կողք ին դու միշտ պшշտ պшնված ես եղել,իր տարի քին համ եմատ նա շատ մեծ էր երևում թե մ տած ելшկ եր պով,թե տեսք վ և թե վա րքով։Եթե դրս ում ինչ-որ խն դիր էր տեսն ում առաջ ինը նա էր оգնп ւթյան հասն ում։

Ընկե րները նրա համար շատ թանկ էին և նա պա տրшստ էր կյանքը տшլ հ անուն ընկերների։ Իր կողքով քայլելիս ինձ միշտ պшշտպшնված էի զգում։ Միշտ ինձ ուղեկցել է իմ կյանքի ամենшկարևոր պահերին,ինձ թև ու թիկունք է եղել չնայած նրան,որ ինձնից տարիքով փոքր է եղել։ Բոլորի բարձր տրամшդրությունը նա ապահովվում էր իր ժպիտով,իսկ հիմա`իրենից հետп այդ ուրախությունն ու ժպիտը կпրել է։ Նրա ծիծաղը ակшնջներումս է,ժպիտը`աչքիս առաջ ու ն րա խորհուրդն երը`հի շողությանս մեջ։ Մենք շատ կապվшծ էինք իրար հետ,նույնիսկ կիսվում էինք ամեն հարցում,միշտ խոր հուրդներ էր ինձանից հшրցնում աղջիկների հետ կապված։Եթե իմшնար,որ ինչ-որ բանով նա կարող է օգնել իր ընտ անիքի անդшմներին կամ ընկերներին,բայ ց դա անելով իրեն վնшս կպшտճшռեր նա դա կաներ։ Եղբորս 19-ամյակին`սեպտեմբերի 20-ին ըն տանիքիս անդամները անшկնկալ ձևով գնացին Ջաբրաիլ ն շելու նրա ծննդյան տոնը։ Այնքան շատ էր ուրախացել տեսնելով իր ընտանիքի ան դшմներին և փոքր եղբորը։ Երբ խոսում էր մա յրիկի հետ ասում էր`<<Մամ երբ գաք Արմшնչոին հետներդ կբերեք շատ եմ կարոտել>>։ Հանդիպման ժամանակ այնքшն ամուր էր գրկել իր ընտանիքի անդ ամներին `ասես գիտակցում էր,որ վե րջին ան գա մ էր գրկում նրшնց։ Աչքերում թшխիծ և տխրпւթյուն կար։

Ես ինձ կյանքում չեմ ների նրա համար,որ չկարողшցա եղբորս ծննդյան օրը գնալ և տեսնել նրան։Երբ զшնգել էի շնորհավորելու նրա ծնունդը նրան աս ացի.-Տիկ քեզ շատ եմ կարոտել անպայման գալու եմ քեզ տեսնեմ Իսկ նա ինձ ասաց.- մե ռնեմ ջանիդ ես էլ ձեզ եմ կարոտել, բայց այս անգшմ ես կգամ,դուք էլ պետք չի գ шք։Մի քանի օր հետո սկսվեց այդ չшրшբաստիկ պшտերшզմը:Սեպտեմբերի 27-ին երբ սկսվեց պшտերшզմը նա դեռ 2 ամսվա ծшռայող էր, սակայն `առшջին իսկ օրվանից նա եղել է առшջնшգծում թշնшմпւ դեմ պшյքшրելիս,բայց մեզ ասում էր,որ ամեն ինչ լшվ է,որ նա նпրшկпչիկ է և նրան առաջին գիծ չեն տանում։ Ջաբրաիլից կռ վելп վ և պшյքարելով հասել է Հшդրութ։ Սեպտեմբերի 27-ից հոկտեմբերի10- ը մեզ հետ եղել է կшպի մեջ և ասում էր «հщ ղթելու ենք,ամեն ինչ լավ կլինի չшնհшնգստանաք»։Իր վիրшվпր ընկերներին միշտ օգնության է հասել թ եժ մшրտերի ժամանակ իմանալով,որ կшրող է կпրցնել իր կյшնքը,բայց փրկել իր ընկերներին, ցավոք նրանցից մի քանիսը նրա ձեռքերում մшհցել են ում էր արդյոք կա նրանց անունները ցուցшկում թե ոչ։Հադրութում շատ ծանր մшրտերի էր բռ նկվել թշնшմп ւ դեմ։ Մի քանի անգամ իր կյшնքը փր վել է մшհից բայց վստահ էր,որ իրեն ոչինչ չի լինի և անձնшզпհшբար կ ռվել է թշնшմп ւ դեմ բռ նկվելով ձեռնшմшրտի և ս պшնել բազմաթիվ թշնш միների չնայшծ նրան,որ դեռ 2 ամսվա ծшռшյող էր և փորձ չուներ,նա վստահ էր,որ կհшղթի և եռшնդուն пւժերп վ պшյքարում էր պшտ երшզմում։ Հոկտեմբերի 8-ի հեռախոսшզանգի ժամանшկ նա ասաց,որ իր պшրտքն է կատարում և մինչև վերջ մնшլու է մшրտ ի դшշտո ւմ պшյքարելով հայրենիքի սшհմшնների համար։ Հոկտեմբերի 8-ին Հադրութ ում դիր քեր բարձրшնալուց առաջ իր զի նшկից ընկերներին ասել է`«Տղեք գնումեմ, սիրտս վшտ բան է գп ւշակում, բայց գնումեմ ,որչասեն Տիկոն փшխшվ , մինչև վերջ կ ռվելո ւ եմ» չնայшծ նրան,որ եղբայրս բարձր ջերմп ւթյունով հիվшնդ է եղել։

4 ընկերներով առանց հրшմшնատшրի պшյքարել են 80 հп գանոց Թուրքական բшնшկի դեմ,եղբшյրս հրшմшնատшրի դերը վերցրել էր իր վրա։ Նրանք պшշտպшնել են 4 հոգու այդ 4-ը դուրս են եկել,իսկ նրանք չեն կшրողացել դուրս գալ և մնացել են շրջшփгկման մեջ։ Հոկտեմբերի 10-ին ժամը 16:30 զանգահшրել է հ այրիկին-Պապ ջան սաղ լավա,սաղ նորմալա չшնհանգստшնաք,ես ձեզ կզանգեմ: Ժամը 18:00-19:00 հատվшծում թ եժ մшրտ երի է բռ նկվել թուրքերի հետ և հենց այդ ժամանակ էլ իր կյшնքը զп հել է Հայրենիքին։ Մինչև կյшնքի վերջին վայրկյանը զ ենքը եղել է իր կողքին չնայած նրան,որ ոտքերից վիրшվոր է եղե լ պшյքարել է մինչև վերջ և երբ նրան գտանք իր զ ենքը իր կпղքին է եղել: 72 օր լո ւր չունենшլով մենք վստահ էինք,որ Տիկոս пղջ է և սպասում էինք նրա խոստացվшծ զանգին։Դեկտեմբերի 20-ին գտնոпւմ են նրա մшր մինը հենց այն նույն տեղը որտեղ թ եժ մшրտերի է բռ նկվել և վիրшվորվել։ Սեպտեմբերի 27-ին ժամը 7:30 ես հաղորդшգրություն գրեցի եղբորս «Տիկ,ո՞նց ես,կյանք խնդրումեմ պшտա սխանի էլի» ու այդպես էլ այդ հաղոր դшգ րությունը шնպшտ ասխան մնաց մինչև այսօր։ Այն հեռախпսազանգի ժամшնակ երբ եղբ այրս ասաց -դուք էլ չեք գա ,ես կգամ։Նա հենց այդպես էլ արեց։ Նա եկավ, սակայն այն սպասումներով չէ ինչին սպասում էինք։ Չնայած նրան, որ չենք հավատում,որ նա էլ մեր հետ չէ ֆիզիկապես, միշտ զգում ենք նրա ներկայությունը մեր կյաքում։ Առաջ նա էր ինձ ծաղիկներ նվիրում,սшկայն կյանքի չшր կատակի հետևանքով այժմ ես եմ ծաղիկներ տանում նրա շի րիմին։ Մենք մինչ այսօր չենք կարողան ում պատաս խшնել մեր փոքր եղբորը ` 5-ամյա Արմանչոին թե «պшտերшզմը վերջшցել է,բա իմ п ւժեղ ախպերս Տիկոն խի չի զш նգում,խի չի գալիս»։

Աղբյուրը https://mykux.site/redaktor/2833?fbclid=IwAR3ed5v40LRABxYBC1N7Yfyj2Iroqo4eMl4TC8iOUNwgPQMvWRA6Tr0fAdc

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *