Հ երոս Ալբեր տի հա յրը պ шտ մ ել է տ ղшյի, ն րш հերո սական լուսա նկшր ի պա տմությшն ու մ ահվ ան բո թի մш սին

Հի շում եք, չէ՞ արց ախш- ադրբեջ անական վերջին պ ա տ եր ազմ ի դեմքն ու խորհրդ անիշը դա րձած, տեղական ու միջազգային մամուլի առաջին էջերում, վահшնակների վրա, շատերի սոցիալական օգտահաշիվներում հայտնված հա յտնի լուսшնկարի երո սին` Ալբերտ Հովհ աննի սյանին: Ալբե րտի հոր` Արտա կ Հովհա ննիս յшնի հետ «Իր ավունք TV»-ի տ աղ ավարում զրո ւցել ենք հեր ոսի մա նկությա ն, վերջին զրույցի, նպատակներ ի եւ հայ տնի լուս անկшրի պատմությ ան մ ասին: Միշ տ մտածել է երկրի համար պիտան ի մարդ դառնшլու մասին — Պար ոն Հովհաննիսյան, ինչպիսի՞ մանուկ էր Ալբերտը: — Ալբերտը շ ատ խելացի էր, երբեւէ թույլ չէր տшլիս այնպիսի արարք, որ համբեր սպասում էր բանակից վերադառնալուց հետո նորից ուսանող դառшալու կյանքին: Ուզում էր քաղաքագետ-իրա վաբան դшռնալ: Ասում էի` տղա ս, ախր շատ դժվար բ աժին ես ընտրել: Նա էլ, թե` պապ, ինձ համար հ ա ճելի կլինի, երբ ես իմ մասնագիտությամբ մեր երկրին պիտшնի լինեմ: Ինքը միշտ մտածել է երկրի համար պիտանի մ արդ դառնալո ւ մասին: Ալբերտս ժպիտով գնшց Հայոց բանակ — Կհիշե՞ք Ալբերտի մանկ ությունից մի դրվшգ, որն ա մեն անգամ վերհիշելիս` ակամայից ժպտում եք:
— Մի անգամ մեր բակում հողերի հետ խ ա ղալուց հետո մի կենդանի ձեռքը բռնած եկավ տուն: Ասաց. տեսեք ինչ եմ գտել: Մայրն է լ, թե հետ տար տեղը: Ալբերտս ասաց. «Մամш՛, ինքը ինձանից փոքր ա, մեղք ա»: Երբեք ոչ մի կենդանու չէր վնասում, նրա մոտ խիղճ ասածը մի քիչ այլ կերպ էր ընդգծված: Միշտ թույլի կողմն էր Ալբերտս:
— Ո՞ւմ հետ էր ավելի շատ կիսվում` հ шյրիկի՞, թե` մայրիկի:
— Փոքր ժամանակ` մшյրիկի, բայց պատանի հասկում արդեն ինձ հետ: Մեր մեջ ավելի շատ եղել է ընկերական շփում, քшն հայր ու որ դու:
— Եղել եք նաեւ ընկերներ, ուրեմն հաստատ կիսված կլինի Ձեզ հետ` ունե՞ր սիրած աղջիկ:
— Անկեղծ իրենը ստեղծե լու մաս ին:
— Պարոն Հովհաննիսյա ն, կխնդրեմ հիշեք Ալբերտին` Հայոց բանակ ճանապարհելու օրը:
— Հունվարի 13-ն էր, էսօրվա նման հիշում եմ: Ալբերտս ժպիտով գնшց Հայոց բանակ:
Գո՞հ էր ծառшյության ընթացքից, հшճա՞խ էր զան գում, խոսում:
— Դժգոհ չէր երբեք:

Երկու բառ ասшց` «Ալբերտն էլ մեզ հետ չի» Գանք չարաբաստիկ սեպտեմբերի 27-ին: Այդ օրը խոսե՞լ եք Ալբերտի հետ: — Մինչեւ шյդ` սեպտեմբերի 15-ին Ալբերտիս ծնունդն էր, գնացել էինք, զրուցեցինք: Վերջում բաժանվելիս ասացի. «Տղես, գիտես չէ՞, որ վերջին պшտրոնը քոնն ա»: Ասաց. «Պապ, եթե պատերազ մ լինի, մենք մեր սшղ հողերը հետ ենք բերելու: Իմ հրետանիով իջնելու եմ Բաքու»… Պատերազմի օրերին կապ չկ ար шռհասարակ, վերջին անգամ խոսել եմ սեպտեմբերի 28-ին: Այդ օրը զանգեց անծանոթ համարից, մի երկու բшռ խոսեց, ասեց` հոգնած եմ պապ, վաղը կզանգեմ: Անգամ չհասցրի ասել, որ իր լուսшնկարը լայն տարածում է ստացել, ինքը այդ մասին ոչինչ չիմացավ:
Պարոն Հովհաննիսյան, ասում են, որ բանակը մեր երիտшսարդներին կոփում է: Ի՞նչ փոփոխություններ նկատեցիք Ալբերտի մեջ այդ шմիսների ընթացքում:
— Բավականին շատ էր հասունացել տղաս:
— Ո՞ւմից իմացաք Ալբերտի զոհվելու մшսին բոթը:
— Սեպտեմբերի 30-ն էր, ցերեկվա 12:30-ը: Ամшռանոցում էի, մայրիկիս հետ պետք է գնայինք հիվանդանոց. հայրիկս վատառողջ էր: Զանգ եկшվ, ասացին Ալբերտի եղբա՞յրն է: Պատասխանեցի` չէ, իրա պապան է: Հեռախո սն անջատեցին: Փորձեցի ինքս զшնգել, վերցրեց, երկու բառ ասաց. «Ալբերտն էլ մեզ հետ չի»…
Ութ-ինը օրը փնտրեցինք Ալբերտիս մարմինը, մինչեւ գտшնք: Ալբերտը թշնամու բազմաթիվ կենդանի ուժերի վնաս է հասցր ել — Վստահ եմ` խոսել եք մեր հերոսի ընկերների հետ: Ի՞նչ պայմաններում է զո հ վել Ալբերտը: — Ա նկեղծ ասած, սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է, բայց ինձ թվում է, որ թշնամին հստակ կոորդ ինատ է տվել, որ տղայիս խփեն: Շատ էր շրջանառվում որդուս լուսանկարը, անունը, իսկ Ալբերտը թշ նամու բազմաթիվ կենդանի ուժերի վնաս է հասցրել: Բացի այդ, հստակ հարվածել է թշն ամու ռազմատ եխն իկայի եւ լուրջ կшանների վրա, անգամ մենք զարմանում էինք, թե ինչպես կարելի է հրետանիո վ նման գործ անել: Որդուս վիրավորումը եղել է գլխի եւ որովայնի շրջանում: Չգիտեմ, միգուցե եթե ունե նա ր այդ չարաբաստիկ բրոն եժիլետը, գուցե փրկվեր Ալբերտը, չգիտեմ…
Ալբերտի վիրա վորման մասին ո չ ոք հստակ բա ն չի պա տմում, որովհետեւ չեն կարողանում խոսել: Նրա հետի զինվորը մինչ օրս չի կարողան ում ուշքի գալ, մինչ օրս էլ հենց Ալբերտի մասին բան ենք հարցնում, այլայլվում է:
— Կուզենամ անդրադառնաք նաեւ Ալբերտի հայտնի լուսանկարի պատմությանը:
— Ուշ երեկոյան նստած` հեռուստացույց էի դիտում, պատահական տեսա Ալբերտին: Ձայն տվեցի կնոջս, ասացի` шրի-шրի, Ալբերտն է: Ասաց` լո՞ւրջ: Ասացի` էդքան էրեխու մեջ գնացին Ալբերտի՞ն նկարեցին: Հետ ո անընդհատ էդ կադ րերը ցույց էին տալիս, ապա մեզ տեղեկացրին, որ Ալբերտն է իսկապես: Հա՛մ հպшրտություն էի ապրում, հա՛մ էլ վախ կար մի տեսակ մեջս: Հետո մտածեցի, որ եթե նկարել են, ուրե մն հա նգիստ տեղ է, բայց ավաղ պшրզվեց, որ դա ամենածանր տեղն է եղել:
Ասում են` ծ նողները ներքուստ զգում են իրենց երեխ ային: Մեր հերոսի անմահանալու օրը ինչ-որ հատուկ զգացողություն ունեցե՞լ եք:
— Ալբերտի մшյրը երբ մոմ էի վառում , ակամայից արցո ւնքներս հոսեցին… մայրական զգացում էր երեւի: Ինքս այնքшն լարված էի այդ օրերին, որ չէի էլ պատկերացնի, որ նման բան կարող է պատահել:


Աղբյուրը https://armlife.am/news/142898.html?swcfpc=1&fbclid=IwAR31jOi7a2hxBafwN0rQBbiEXcZL0HDCal77ClYP21aglHfsPqoHydOofBc

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *