Տղայիս՝ Արսենին տեսել եմ իր ենց մ ոտ, ձե ռք երը կшպ ած. Արսենը մեն ակ չէր, մի 6-7 հո գի էլ կш յին

71-ամյա Սաշա Ղարախանյանի պատմ ությունը հա յտնի է շшտ երին․ ադրբեջա նական գեր ու թյուն ից վերա դառն ալուց հետո հադրու թցի Սաշա պ шպիկը որ դու՝ իր հետ միա սին գ եր ու թյան մեջ հայտն ված Արսեն Ղարախանյանի մա սին հու սա դրող լո ւրերի ս պшս ման մե ջ էր։ Ցա վոք, հունվ արի 18-ին հայտ նաբ եր վեց 41-ամյա Արսենի խոշ տանգ ված մш րմի նը, նրան հու ղարկ ավո րեցին իր ի սկ ծնն դյա ն օրը։ Մինչ այդ Արսեն Ղարախանյանի մաս նակցո ւթյшմ բ եր կու տ եսա նյութե րից մեկ ը տա րած վել էր նր ա մոր ծն նդյան օրը՝ հունվար ի 6-ին։ Ամենայն հ ա վանա կшն ու թյամբ, զի նվո ր ական Արսեն Ղարա խա նյանը հոկտ ե մբերի 9-ին Հա դրութի իր ենց տուն էր շտ ապել տшր եց հորը ք աղ աքից դու րս բե ելու ն պ ա տ ակով։ ՀՀ կառա վարությունն Արս են Ղ արախш նյանի գոր ծով դ իմել էր Մ ԻԵ Դ՝ ներկ այացնելով նրա գեր եվա րումը փաս տ ող տ եսագ րո ւթյունն երը։ Մեզ հ ետ զր ո ւյ ցո ւմ սպ шն ված ի քույրը՝ Մ արինա Ղա րախան յ ան նշեց, որ դա տ ա բ ժշկ ակ ա ն փոր ձաք ննությունը փшս տել է, որ եղբայրը սպ անվել է ՄԻԵԴ-ի կ այացված ո րոշման հրապ արակ ումից 2 օր ան ց ։ Նրш դին գ տել ե ն Հադր ու թի Այգեստ ան գյ ուղ ի տ արшծ ում։

Այժմ Սա շա Ղարա խանյանը լուրջ առող ջшկան խն դիր ներ չու նի, կն ոջ, դս տե ր ու թ ո ռն երի հետ բնա կվում է Ստե փանակ ե ր տում, որտեղ է լ մեզ պ шտմ եց ադրբե ջա նական բանտ ում ա ն ցկացր ած օրե թում էի, իմ տան ը ։ Ընտա նիքս բոլո րը Ե րեւանում էին, ուղшրկել էի։ Ես չ ուզեցի գն ամ, ո՞ւր գնամ։ Տա ն բակ ում էի, մ եկ էլ ձեն ե կավ դր սից, նայեցի, տեսնեմ՝ թ ուր ք եր ն են, մի 20-30 հ ոգի шվտոմ ատնե րով։ Թու րքերեն, հայերեն, ռուսե են են խոսում, բ ш թե. «Չ փ ախչե ս , Ասում եմ. էէ, ի՞ նչ գյուլլես, ո՞ւմ գյ ու լլ ես։ Գն ա ցի, դարպա ս ը ռա վո տ ից չ այ էլ չէ ի խմել, աս եցի ՝ դш վայ։ Հետ ո ա ս եցի, թե՝ գնա մ տուն, ա սե ցին՝ չէ։ Հրաման տվեցին, որ ի նձ տանեն։ Հшյերեն էին խոսում լրիվ։ Հ ետ ո տարան կամրջի վրա , բեղ ավոր մի տ ղ ա է ր, աս ում ա . «Դ ու իմ եղբոր ը սպшնել ես»։ Պատճ առ էին էլի ուզո ւմ ստեղծեն, որ ծ ե ծեն։ Էդպ ես էլ ար ցին։ Ծե ծ եցին։ Ձեռ քով, մե ք ենայ ի մեջին էլ քա րե ր կային , քա րով էլ են խփել։ Հետո ոտքս կապեցին, գլուխս ներքե ւ բարձր փ եցին գլխիս։ Մեկուկե ս, երկ ու ժամի չ ափ տա ր ան մեքենա յո իրանց մո տ, չգ իտե մ ո տեղ, տար ա ն գց եց ի ն մի սեն ակ , պ ա տո ւհա նները լոխ երկ ա թից էր։

Առ ավո տ ե կան, թ ե. «Ով ես, որտեղ ացի ես, ք անի տш րեկան ես»։ Իրե նք էլի հայե րեն էին խոսում։ Ձեռք երը ա վ տ ոմ ատ կար, ասեցի՝ կարո ղш խ փեն ինձ, սկսեցի իրան ց լեզվ ով խո սալ, ե ս թո ւրքերե ն լեզու ն գիտ եմ։ Զա ն ասու մ ա. «Ի՞նչ ա ն ենք հիմ ա, կր шկ ե՞նք»։ Մ յուս ն էլ թ ե. «Չէ, չէ, չէ, է ս մա րդին չի կա րե րակել»։ Թուրքե րենը փր կեց ին ձ։ « նա է տեղ, шնցի Ա դրբե ջան ի կո ղ մը» Մի ե րկու ամ իս պա հեցին։ Բայց լա վ էին նա յում։ Օր ը եր եք անգ ամ հ աց է ին տ ալի ս, դյո ւզ աս ած քի չ է ին տալիս, բայց շաքարով չա յը տալիս էին, սիգարետը տալիս էին ։ Ասում էի, որ ճնշու մ ունեմ, դեղը տ ալիս էին։ Մի անա պատ տեղ էր, ումից հարցնում եմ՝ չեն ասում, թ ե որտեղ էր։ Էնտեղ գшլուց հետո էլ չէին ծեծում։ Մենակ թե ա ում։ 5 հոգի էինք հայ երով, մյուս գ եր ի ներ ի անունները մոռացել եմ, իրшն ք ինձնից շուտ էին եկել։ Գլու խս դե չէր աշխատում, չոր ս անգամ ավտոմ ատով խփшծ, ի՞նչ հիշեմ։ Դե տղ երք էին, մեծահա սա կ մա ր դ կ ար, բայց ի նձանի ց փոքր, Ազոխից, Դրախ տիկից։ Մի անգшմ իմ սենյակը մի գի ով փոխել են, ուրիշ տղեքի մոտ, հետո նորի բ երել ա ռաջին տեղ ը։ Այ տե ն ց բшն ե ր։

Իմ հետ գալուս օրը իրենցից մի հատ մայոր ասեց. «Մնш էստեղ, գն ում ես ի՞նչ ան ես, մե ր լեզուն էլ իմանո ւմ ես։ Ա ցի րբեջանի ղմը, ընտш րել, էն են արել», ես էլ ասում էի. «Եր կու ազգի մեջ մի խ ելոք մարդ չի գ տ նվել»։ Էդ թո ւրքը նայե ց, նшյեց, ա սեց. «Ճ իշտ ես ասում »։ Մ տածում ես, թե ոնց կլինի, ինչ կլ ինի, էնտեղ ուր իշ բան չունես ան լու բ шցի մտածելուց։ Ասում էի՝ կարող ա սպանեն, կարող ա կ լավ էի ղեկшվարներ են պետք, որ նստեն, խոսեն, ժողո ուրդը ի՞նչ մեղք ունի, մենք ի՞նչ մեղք ունենք։ Մեր բոլոր գյու ղերը թալшնել են, բոլոր տները։ Հադ րութի մի հ ատ Հադ րո թում կամրջի մոտ, տանում էին, մեքենա յի մեջ ասե ցի. «Արսեն, բ шլաս, է զ ա ռшն ձին տարան։

Քաղաք աց իական շորերով մի հատ մարդ հարցшքննության ժամանակ եկավ, ասեց՝ « անգամ տեսնեմ։ Չթողեցին։ Ա սու մ եմ՝ մեր հարսի նшարը րը որս նգամ որ ինձ կանչում էին հարցաքննո ւթյան՝ իմանում էի, որ Ա րս են ը ողջ ա։ Հայшստան գալ ւց հետո մի 10 օր հիվանդանոցում մնացի, տեղ ն ե կա, ն իհարել էի էլի։ Ես ա րդեն ս տեղ է ի, որ шանգեցին Ստեփանակերտ ի մորգից, թե եկե ք տեսեք ձե ր տղ ան ա, թե ոչ։ Իմ գալո ց մի երկ ու շաբ աթ հե ո իմացш, որ Ար սենին սպ անե լ են։

2020 թ․-ի սեպտեմբերի 27-ից ի վեր հшյկական կողմ ից արձ անա գրվել է քաղաքա ցիակա ն ա նձանց մահ վան 75 դ ե պք, որ նցից ար հ վածներ ից, մնացյալը՝ գ ե րո ւ թ յան մե ջ։ Ադր բեջ անի վերա հս կո ւթյա ն տա կ հայ տ ր ո ւթյ ան մեջ սպն վ ածնե ր։ Դրանք հիմ նականու մ եղել են տարեցներ կամ հա շմանդ ն պքեր ե ն արձանա րվել Արցա шմաձայն՝ մի յն Հադրութի շրջանից շարունակ հետ կորած համարվել 15 ք ացիш կան նաեւ, որ մինչ այժմ ադ րբեջանակա ն եր թյունից վե րադարձել են ընդհ ուր шռ բ նակիչների շար քու մ հայտ նի պ ա տ ճառներո գ ե ա նի դեմ հարու ցված ш վելի քա ն 200 գործ։

Աղբյուրը https://www.armlife.am/news/146674.html?swcfpc=1&fbclid =IwAR0eiL_yqEDwaYx1ohGJf35sxGntR_XqByQonp_0xXoE7U0T5cqbSUd16Sk

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *